zaterdag 4 september 2010
Phillipines
Just back from a trip to Mindanao in the Southern Philippines. I also visited the region of Cotabato to make a few radio stories about the peace process. I have come to the conclusion that without peace and development this region is doomed to failure and chaos. I have therefore developed a project to try to contribute my share to the peace process that started earlier this year.
My plan is to get some money together enabling me to send a few Christian, Muslim and Lumad - original population - children to elementary school and have them spend their vacations together. After elementary school to college and have them possibly follow a higher educational system. We follow these children during a longer period of time for several media outlets in print, television and radio. In the end these children, of a very different religieus background, will share so much together and have so much in common that they, in their turn, can influence their religious, political and possibly social-economic environment. So they can transfer and share a mutual feeling and sentiment of belonging and social justice.
It is a very long term project.
I start with two 5 year old boys and one girl of the same age from the region near Pikit, a town that suffered heavily from the internal war. It is approximately 100 miles northeast of Cotabato the capital of Mindanao. This region has been at the center of heavy battles between te government troops, assisted by U.S. advisors on the one hand, and moslim insurgents on the other. They fight for an independent Mindanao. The war is somewhat more complicated as bandits as well as kidnappers are active here.
I am looking for some money to start sending these three children to school and start a foundation to reach my goal. I expect to send many more to school for an education. I am looking for your cooperation and a contribution of at least $200 (two hundred dollars) a year, during a six year period.
My project is supported by high ranking U.N., Dutch and American officials and citizens. But my request to you is to recommend one or preferably two friends, who would want to contribute as well and to whom I will ask to recommend two of their friends.
If you have questions or remarks about this project, or if you'd like to participate in it, please click the 'Contact me' button in the menu to left of this text.
Mindanao Background:
Mindanao is approximately the size of Massachussets. There are more muslim inhabitants than elsewhere in the Philippines. Yet it is more Christian because of the larger number of Christians living here. The original people are the Lumad.
Muslims live predominantly in and around Marawi, around the lakes of Lanao and in Cotabato. There are considerable cultural differences between these three peoples.
The economy is predominantly based on agriculture with vast banana-, pinapple-, mais-, and citrusplantations.
There are large cattle ranches. Outside the populated areas people mainly live of fish as the province consists of several islands.
Most of not all the foreign embassies in Manila have a travel warning for Mindanao. They say it is extremely dangerous to travel around. There are relatively many kidnappings executed by the militant muslim group of Abu Sayyaf. Both Philippinos as well as foreigners are targets for abduction for a ransom. Several have been executed for a number of reasons.
There are more groups active in the striggle for independence of the region. We know of the Moro Islamic Liberation Front and the New Peoples Army of the Communist Party. Airports, roads, bridges, buses and ferries have been bombed as well as shopping centers and ferry boats.
Western reporters and observers are discouraged to visit this dangerous region resulting in alarmingly little news and information of this region.
The future depends on the ability of its children to guide into peace and prosperity. They would want to leave the world in a better shape than they found it. And they depend on us.
I would want to give them a possible chance for peace, development and a socially more acceptable and responsible future. With your cooperation.
Anton Foek
November 30th, 2003
My plan is to get some money together enabling me to send a few Christian, Muslim and Lumad - original population - children to elementary school and have them spend their vacations together. After elementary school to college and have them possibly follow a higher educational system. We follow these children during a longer period of time for several media outlets in print, television and radio. In the end these children, of a very different religieus background, will share so much together and have so much in common that they, in their turn, can influence their religious, political and possibly social-economic environment. So they can transfer and share a mutual feeling and sentiment of belonging and social justice.
It is a very long term project.
I start with two 5 year old boys and one girl of the same age from the region near Pikit, a town that suffered heavily from the internal war. It is approximately 100 miles northeast of Cotabato the capital of Mindanao. This region has been at the center of heavy battles between te government troops, assisted by U.S. advisors on the one hand, and moslim insurgents on the other. They fight for an independent Mindanao. The war is somewhat more complicated as bandits as well as kidnappers are active here.
I am looking for some money to start sending these three children to school and start a foundation to reach my goal. I expect to send many more to school for an education. I am looking for your cooperation and a contribution of at least $200 (two hundred dollars) a year, during a six year period.
My project is supported by high ranking U.N., Dutch and American officials and citizens. But my request to you is to recommend one or preferably two friends, who would want to contribute as well and to whom I will ask to recommend two of their friends.
If you have questions or remarks about this project, or if you'd like to participate in it, please click the 'Contact me' button in the menu to left of this text.
Mindanao Background:
Mindanao is approximately the size of Massachussets. There are more muslim inhabitants than elsewhere in the Philippines. Yet it is more Christian because of the larger number of Christians living here. The original people are the Lumad.
Muslims live predominantly in and around Marawi, around the lakes of Lanao and in Cotabato. There are considerable cultural differences between these three peoples.
The economy is predominantly based on agriculture with vast banana-, pinapple-, mais-, and citrusplantations.
There are large cattle ranches. Outside the populated areas people mainly live of fish as the province consists of several islands.
Most of not all the foreign embassies in Manila have a travel warning for Mindanao. They say it is extremely dangerous to travel around. There are relatively many kidnappings executed by the militant muslim group of Abu Sayyaf. Both Philippinos as well as foreigners are targets for abduction for a ransom. Several have been executed for a number of reasons.
There are more groups active in the striggle for independence of the region. We know of the Moro Islamic Liberation Front and the New Peoples Army of the Communist Party. Airports, roads, bridges, buses and ferries have been bombed as well as shopping centers and ferry boats.
Western reporters and observers are discouraged to visit this dangerous region resulting in alarmingly little news and information of this region.
The future depends on the ability of its children to guide into peace and prosperity. They would want to leave the world in a better shape than they found it. And they depend on us.
I would want to give them a possible chance for peace, development and a socially more acceptable and responsible future. With your cooperation.
Anton Foek
November 30th, 2003
zondag 2 november 2008
Henk Orlando Rommy, Schuylkill Pennsylvania
Robert Hazelwood, woordvoerder van de Federale Schuijlkill gevangenis midden in de Amerikaanse staat Pennsylvania, zegt al na enkele maanden correspondentie dat het uiteindelijk van hogerhand toegestaan is de Nederlandse gevangene Henk Orlando Rommy daar te bezoeken en te spreken.
De warden, het hoofd van het gevangenis complex zelf, is niet beschikbaar. Maar de woordvoerder zal ons opwachten bij de ingang en om ons verder te begeleiden. Wij moeten er niet op rekenen van hem iets te horen over een van Europa's meest beruchte criminelen, die sinds enkele jaren in de gevangenis in Amerika zit. En, oh ja, het is niet toegestaan camera´s en opnameapparatuur vanwege veiligheidsmaatregelen mee naar binnen te nemen.
Het gevangeniscomplex is erg moeilijk te vinden. Het ligt goed verborgen in het schitterende mooie en glooiende landschap van dit deel van Amerika, verborgen in een bosrijke omgeving, aan een kleine zijweg. Er zijn geen aanwijzingen voor hoe er vanaf de iets grotere weg te komen. Ook die is weer op een afslag vanaf een snelweg.
Eerst een aantal kleinere gebouwen. Intimiderend veel prikkeldraad. Dat is dan de minimum security afdeling. Enkele tientallen gevangenen lopen er op het eerste gezicht zomaar vrij rond. Ze maaien gras en houden zich bezig met andere huishoudelijke zaken als onderhoud voor het complex. Verven en reparaties.
Verderop de hoofdingang waar je bij aanmelding alle metalen en vloeibare spullen die je bij je hebt moet afgeven. Alle zakken leeg. De kranten uit Holland en wat snoep gaan de prullenmand in. Weer voor de interne en externe veiligheid.
Overal, elk deel van de gevangenis, wordt evenals elke beweging binnen in het complex door uiterst gevoelige elektronische apparatuur in de gaten gehouden. Er is nog nooit een ontsnapping geweest en die zal, als het aan de technologie en veiligheidsmaatregelen ligt, ook nooit komen. Die technologie is zelfs zover, is de uitleg dat het bepaalde gedrags bewegingen kan analyseren en op kan maken wat diegene die in de gaten wordt gehouden van plan is of zou kunnen zijn. Ik hoor dat een zware vogel op de elektrische bedrading in sommige gevallen al een alarm af kan laten gaan.
Een kleine sluis om na te gaan of je inderdaad niets bij je hebt. Je identiteitskaarten, paspoort en rijbewijs, waarvan eerder een fotokopie ter verificatie is opgestuurd, worden voorlopig achter gehouden. En tenslotte: een tijdelijk stempel op je hand om je, nadat elke getraliede deur die achter je sluit, onder een infrarode lamp te controleren.
De Zwarte Cobra, maakt kleine vreugdepasjes als hij ons ziet en lacht vreselijk breed uit. Typisch en prachtig mooi Surinaams : ‘ Je bent de eerste, je bent de eerste, die mij hier mag spreken. Er is een wonder gebeurd. Eindelijk een Srananmang´. Hij is niet geboeid en heeft een bruin khaki uniform met korte mouwen aan. Onder de borstzak zijn naam Henk Orlando Rommy en zijn gevangenis nummer 57271-054. Toen hij drie was kwam hij met zijn ouders die op vakantie naar Nederland gingen. Zijn vader, ambtenaar bij de overheid in Paramaribo, liet zich voor de tropen afkeuren. De familie woonde sindsdien in Utrecht.
Nu zijn wij in de grote ontvangsthal van het gevangenis complex. Een automaat om frisdrank te kopen, een tekening van een idyllisch landschap op de muur Daar laten de gevangenen foto´s maken. Die sturen ze weer naar hun familie en vrienden om de indruk te geven dat ze buiten staan en dat alles wel aan boord is.
Robert Hazelwood, de woordvoerder vraagt beminnelijk of wij wellicht alleen willen zijn in een kleine aangrenzende kamer met glazen wanden. Ongeveer vier bij vier meter met tafel en stoelen en een camera naast de lamp erboven. Zelf trekt hij zich bescheiden terug op en afstand van zo´n tien meter waar vandaan hij de geluiden en bewegingen in kamer in de gaten kan houden.
Hier zit-ie dan de man van 140 miljoen zoals het verhaal gaat. Daar is echter na een deal met de fiscus niets meer van over. Al zijn bezittingen en eigendommen zijn niet meer. Hij denkt dat hij nog wat heeft. Maar dat is niet zo. Oscar Hammerstein heeft zijn fiscale zaken behartigd.
Zo te zien ziet Rommy er goed uit. ‘ Ik ben nooit dik geweest ‘, zegt hij, ‘ en het gaat me goed hier. Ja, naar omstandigheden dan. Mijn celdeur gaat om zes uur ‘s ochtends open en om tien uur ‘s avonds weer dicht. Alleen tussen kwart voor vier en half vijf ‘s middags moeten we even weer naar binnen. Ik heb een baantje in de kapperszaak waar ik de vloer aanveeg. Ik doe alles wat in mijn macht ligt om zo snel mogelijk weer thuis te zijn. Maar mijn advocaat hier in New York, Richard Willstatter, had het misschien een beetje beter kunnen doen. Die heeft een paar schoonheidsfoutjes gemaakt. En die worden niet vergeven hier in Amerika ´.
Hij kijkt mij recht in de ogen aan alsof hij die fouten daarmee wil onderstrepen. Maar als hij het over thuis heeft draaien diezelfde koolzwarte ogen weer weg, alsof hij last van nostalgie krijgt en dat wil verbergen. Er zijn trouwens nog meer fouten gemaakt in de zaak die erg controversieel en complex is geworden.
Het gekke is ook dat hij een jaar eerder al, sinds begin 2002 op de Interpol opsporingslijst op verzoek van de Amerikanen staat en hij dus al die tijd al in Nederland aangehouden had kunnen worden. In datzelfde jaar zocht de politie in Rotterdam hem nadat ze, ook alweer uit Amerika een tip hadden gekregen dat hij bezig zou zijn met XTC smokkel. Ze vonden tot hun grote teleurstelling en frustratie geen pillen maar wel hasj. Hij werd veroordeeld tot twaalf maanden, maar mocht vervroegd naar huis. Tumult in de Tweede Kamer. Want waarom zou je zware criminelen naar huis sturen om ruimte te scheppen voor kleinere misdadigers?
November 2003
Rommy wordt in Malaga gearresteerd. Daar zoekt hij vrouw en kind gaat op nadat zijn vriend Alex een ticket voor hem heeft gekocht. Nou ja, vriend? Vriend ? Want een half jaar eerder had Alex hem ook al voorgesteld om samen op luxe vakantie naar Bermuda te gaan. Die vriend zei dat hij zijn vrouw en kind eens moest opzoeken of was hij soms zo’n typische Surinamer die kinderen verwekt om ze dan bij de moeder achter te laten en er niet meer naar omkijkt? Neen, toch? Dus zwichtte Rommy ondanks dat een politieagent in Rotterdam hem duidelijk en met zoveel woorden had gewaarschuwd voor het feit dat de Amerikanen hem zochten.
Op een terras in de stad wordt hij overvallen door de horde agenten nadat hij er, met Alex, nog geen minuut zit. Pas later zou hij begrijpen dat de Amerikanen vervolg aan het eerder gemaakte Bermuda bezoek willen geven zodat ze een sterkere zaak krijgen.
Hij wordt overgebracht naar een cel in de Valdemoro gevangenis bij Madrid. Nederland vraagt om zijn uitlevering. Dat doet de Verenigde Staten ook. Die willen natuurlijk niet dat hij in Nederland wordt aangehouden en opgepakt. Nederland is inde ogen van Amerika veel te lief en zacht voor misdadigers.
Iedereen daar weet ook dat hij geen lieverdje is, een zeer, zeer zware jongen die te glad is om lang vastgehouden te worden. Hij heeft verschillende malen in even verschillende landen vast gezeten, maar wist door gebrek aan bewijs of gratie steeds de dans te ontspringen.
Nederland vraagt, bij monde van zijn advocaat, Mark Teurlings uit Amsterdam ook gevraagd.
Hij wordt verdacht van de smokkel van XTC pillen naar Amerika. De grote vraag die de eerste controverse oproept is waarom hij niet in Nederland is aangehouden. Rommy: ´ Eenvoudig omdat ik niet in XTC deed´. ´
Wat er is gebeurd is dat, zo´n tien, vijftien jaar geleden Amerika werd overspoeld met de partydrugs vanuit Nederland. De Amerikaanse televisie is er voor over geweest en heeft naast nieuws reportages ook dieper gravende documentaires over gemaakt. Verschillende Nederlanders zijn daarna aangehouden en in Amerika veroordeeld. Maar die aanhoudingen gebeurden altijd in Nederland.
Rommy wist dat en zorgde ervoor uit handen van de Amerikanen te blijven. Zoals iedereen is ook hij op de hoogte van de manieren waarop die Amerikanen te werk gaan en toeslaan. Zoals iedereen weet ook hij dat, als ze je eenmaal hebben en bestraffen die straffen barbaars en onredelijk zijn.
Maar zelfs dan heeft elke Nederlandse onderdaan, die in Amerika gevangen zit, op grond van het WOTS verdrag het recht die straf in Nederland uit te zitten. Het is een lange procedure, dat wel, maar bij Rommy schiet het niet op omdat hij teveel weet. Hij weet te veel van corrupte ambtenaren op het ministerie van Justitie. Hij weet teveel van het feit dat er een Zwart Schaap gevonden moet worden om die documentaires de stroom negatief nieuws tegen te houden Redenen waarom Nederland liever dat soort mensen kwijt dan rijk is. Nu hij in Spanje is gearresteerd kan het verzoek om uitlevering pas beginnen als de strafprocedure is afgelopen.
En bij de veroordeling op de laatste zitting hoorde hij dat hij 20 jaar tot 2030 in Amerika mag blijven en weer terug naar huis in Amsterdam of Zwitserland mag als hij 76 jaar oud is.
Er is smerig spel met Rommy gespeeld. Eerst hebben de Amerikanen een Nederlander, Alex van der Laan de Vries, als infiltrant in Nederland gebruikt om Rommy in de val te lokken. Daar is overleg met het ministerie van Justitie in de Haag over geweest, omdat buitenlandse opsporings ambtenaren niet zonder toestemming hier Nederlanders mogen rekruteren. Het ministerie heeft dan ook geweigerd. En Amerika legt die weigering uit als een afwijzing en gaat dus zijn eigen gang. Volgens de Nederlandse Openbare aanklager is er niet met Amerika samengewerkt, maar onderzoek van Aktueel wijst uit dat er vele dossiers over deze zaak vanuit den Haag naar Washington zijn verstuurd en dat er dus wel degelijk is samengewerkt.
Den Haag liegt dus. Dat doen de Amerikaanse autoriteiten ook als wordt beweerd dat er pillen voor de Amerikaanse markt zijn gemaakt die zoals in de tapverslagen te horen valt.
Die Alex van der Laan de Vries zou ook best nog een wat licht op de zaak kunnen doen schijnen. Heeft hij bijvoorbeeld destijds, vanaf midden 2000 een deal voor strafvermindering en verdere strafvervolging met de Amerikaanse autoriteiten gesloten? Sinds die tijd probeert hij Rommy over te halen tot het smokkelen van een partij XTC naar Amerika terwijl Rommy niet in XTC deed..
Alex bouwt in samenwerking met de Amerikanen containers in Mijdrecht.
Rommy: ´ Hij had daar een voorraad spul van 10 000 kg met een straatwaarde van 36 miljoen gulden. Die handel zou van Kees van H.zijn geweest. Alex deed ook in marihuana samen met Joop B. uit Zwanenburg. Eerst maakten we een afspraak in Madrid. Maar ik ben niet gegaan ‘.
Volgens Rommy ging, toen hij Alex in zijn loods in Mijdrecht bezocht, de telefoon. Dat was Marc een vriend uit Amerika. Marc wilde graag kennis maken met Rommy omdat die inmiddels een reputatie van je welste in het circuit had en in die kringen dan ook met respect werd behandeld. Een paar weken later ging de telefoon bij hem thuis op de boerderij in Abcoude.
´ Was het die Marc die mijn nummer van Alex had gekregen ´, zegt hij nu, ´ en hij bleef maar praten over transporten en zo. Daar heb ik een fout gemaakt en dat moet recht komen´.
October 2005
Alex verschijnt natuurlijk niet op de zitting in Manhattan. Te laf en te bang.
Rommy nu: ‘ Ook voormalig minister Donner had daar best bij aanwezig kunnen zijn om opheldering te geven over enkele dwingende vragen naar aanleiding van de leugens die zijn gebruikt om mij hier te krijgen en te houden ‘.
Hij doelt op de antwoorden van de voormalig minister die zei dat er geen undercover samenwerking heeft plaats gevonden tussen Nederland en de Amerikanen terwijl de processtukken dat wel uitwijzen. Henk Rommy’s advocaat Teurlings in Amsterdam heeft gevraagd hoe het nu zit, maar krijgt geen antwoord. Mark Teurlings op zijn kantoor achter het Concertgebouw zegt desgevraagd dat ook die brief is doorgestuurd naar Amerika. Volgens Teurlings wachten zowel hij als het Ministerie in den Haag sindsdien tevergeefs op het door de Amerikanen toegezegde antwoord.
‘ In een wereld waar recht heerst, zouden er andere mensen hier moeten zitten ´, zegt Henk Rommy nu. Hij geeft nogmaals toe dat hij geen lieverdje is, al denkt een aantal dames in Nederland, Spanje en andere landen daar anders over. Maar volgens hem weet hij te veel over zaken die het daglicht op het ministerie niet zouden kunnen verdragen.
Januari 2006
Terwijl de jury in Manhattan cruciale details over de zaak zou moeten aanhoren wordt ze afgeleid door tumult in de rechtszaal en neemt binnen een onwaarschijnlijk snelle tijd de beslissing dat Henk schuldig is. 20 jaar krijgt hij van de rechter opgelegd. Daarnaast moet hij een boete van 1 miljoen dollar terug betalen. Maar omdat het proces nog loopt is dat nog niet betaald.
´ Ik ga niets betalen ‘, zegt hij nu fier, ‘ want ik heb geen schulden ‘. Ik ben nog lang niet klaar met ze. Als ik hier uit kom zullen ze pas goed van mij horen. Ik mis Suriname jongen en wil zo snel mogelijk terug naar huis, waar ik geboren ben. Daar ben ik veilig ´.
Hij denkt aan zijn begin periode toen hij als 16- of 17-jarige puber uit inbreken ging en daar een waanzinnige kick van kreeg. ´ Terwijl de mensen in Bilthoven sliepen maakte ik de waakhonden rustig en deed wat ik wilde ‘ lacht hij geslepen.
´ Later kwamen jongens als Mohoeb Shamel, een Libanees die in Birmingham, woonde langs met diplomatenkoffers waar hash of zo in zat. Zo is het allemaal begonnen ´.
Hij wordt zowaar verlegen. Hij zegt, dat indien hij kans zou zien enkele mensen nader te horen en die de waarheid zouden vertellen er behoorlijk wat spraakmakende zaken naar boven zouden komen drijven. Maar ze zouden wel zijn onschuld in deze zaak, waar hij nu hier voor zit, aan kunnen tonen.
Het gaat bijvoorbeeld om de Zwitsers Thomas Bosch en Daniella Rinaldi. Die hebben tegenstrijdige verklaringen afgelegd en bijvoorbeeld gezegd dat zij Rommy in September 1997 in Zwitserland hebben gezien terwijl hij aantoonbaar en door advocaat Teevens bevestigd, in de gevangenis in Spanje zat.
Beiden hebben met de Drug Enforcement Agency samengewerkt. Beiden staan zij ook op de lijst van Bureau voor Gevangeniswezen waar overigens iedereen die ooit in Amerika is veroordeeld op staat. Bij Bosch staat dat hij ‘ not in custody ‘ is en bij Rinaldi dat ze is vrijgelaten. Beiden hebben dan ook verklaringen afgelegd die niet kloppen. Henk heeft nog wat op zijn kerfstok een zaak waar hij in eerste instantie drie jaar voor heeft gekregen en in beroep anderhalf jaar erbij. Daarvan heeft hij er drie achter de rug en moet nog anderhalf jaar hier zitten. Daarvoor Teurlings nu een gratie verzoek heeft ingediend.
Binnen zeer afzienbare tijd komt er een uitspraak van het zogenaamde second circuit in New York in het beroep. Dat beroep is aanhangig gemaakt in januari 2006. De zitting was in november 2006. In Nederland wordt er niet veel van verwacht in. De Amerikaanse advocaat Richard Wallstatter is optimistischer. ‘ Wij krijgen het wel voor elkaar dat hij zijn straf thuis mag uitzitten ‘. Zelf zou het Henk niet verbazen als hij zijn oude dag in zijn geboorteland Suriname zou doorbrengen.
Anton Foek
Schuylkill, Pennsylvania, 10 oktober 2007
De warden, het hoofd van het gevangenis complex zelf, is niet beschikbaar. Maar de woordvoerder zal ons opwachten bij de ingang en om ons verder te begeleiden. Wij moeten er niet op rekenen van hem iets te horen over een van Europa's meest beruchte criminelen, die sinds enkele jaren in de gevangenis in Amerika zit. En, oh ja, het is niet toegestaan camera´s en opnameapparatuur vanwege veiligheidsmaatregelen mee naar binnen te nemen.
Het gevangeniscomplex is erg moeilijk te vinden. Het ligt goed verborgen in het schitterende mooie en glooiende landschap van dit deel van Amerika, verborgen in een bosrijke omgeving, aan een kleine zijweg. Er zijn geen aanwijzingen voor hoe er vanaf de iets grotere weg te komen. Ook die is weer op een afslag vanaf een snelweg.
Eerst een aantal kleinere gebouwen. Intimiderend veel prikkeldraad. Dat is dan de minimum security afdeling. Enkele tientallen gevangenen lopen er op het eerste gezicht zomaar vrij rond. Ze maaien gras en houden zich bezig met andere huishoudelijke zaken als onderhoud voor het complex. Verven en reparaties.
Verderop de hoofdingang waar je bij aanmelding alle metalen en vloeibare spullen die je bij je hebt moet afgeven. Alle zakken leeg. De kranten uit Holland en wat snoep gaan de prullenmand in. Weer voor de interne en externe veiligheid.
Overal, elk deel van de gevangenis, wordt evenals elke beweging binnen in het complex door uiterst gevoelige elektronische apparatuur in de gaten gehouden. Er is nog nooit een ontsnapping geweest en die zal, als het aan de technologie en veiligheidsmaatregelen ligt, ook nooit komen. Die technologie is zelfs zover, is de uitleg dat het bepaalde gedrags bewegingen kan analyseren en op kan maken wat diegene die in de gaten wordt gehouden van plan is of zou kunnen zijn. Ik hoor dat een zware vogel op de elektrische bedrading in sommige gevallen al een alarm af kan laten gaan.
Een kleine sluis om na te gaan of je inderdaad niets bij je hebt. Je identiteitskaarten, paspoort en rijbewijs, waarvan eerder een fotokopie ter verificatie is opgestuurd, worden voorlopig achter gehouden. En tenslotte: een tijdelijk stempel op je hand om je, nadat elke getraliede deur die achter je sluit, onder een infrarode lamp te controleren.
De Zwarte Cobra, maakt kleine vreugdepasjes als hij ons ziet en lacht vreselijk breed uit. Typisch en prachtig mooi Surinaams : ‘ Je bent de eerste, je bent de eerste, die mij hier mag spreken. Er is een wonder gebeurd. Eindelijk een Srananmang´. Hij is niet geboeid en heeft een bruin khaki uniform met korte mouwen aan. Onder de borstzak zijn naam Henk Orlando Rommy en zijn gevangenis nummer 57271-054. Toen hij drie was kwam hij met zijn ouders die op vakantie naar Nederland gingen. Zijn vader, ambtenaar bij de overheid in Paramaribo, liet zich voor de tropen afkeuren. De familie woonde sindsdien in Utrecht.
Nu zijn wij in de grote ontvangsthal van het gevangenis complex. Een automaat om frisdrank te kopen, een tekening van een idyllisch landschap op de muur Daar laten de gevangenen foto´s maken. Die sturen ze weer naar hun familie en vrienden om de indruk te geven dat ze buiten staan en dat alles wel aan boord is.
Robert Hazelwood, de woordvoerder vraagt beminnelijk of wij wellicht alleen willen zijn in een kleine aangrenzende kamer met glazen wanden. Ongeveer vier bij vier meter met tafel en stoelen en een camera naast de lamp erboven. Zelf trekt hij zich bescheiden terug op en afstand van zo´n tien meter waar vandaan hij de geluiden en bewegingen in kamer in de gaten kan houden.
Hier zit-ie dan de man van 140 miljoen zoals het verhaal gaat. Daar is echter na een deal met de fiscus niets meer van over. Al zijn bezittingen en eigendommen zijn niet meer. Hij denkt dat hij nog wat heeft. Maar dat is niet zo. Oscar Hammerstein heeft zijn fiscale zaken behartigd.
Zo te zien ziet Rommy er goed uit. ‘ Ik ben nooit dik geweest ‘, zegt hij, ‘ en het gaat me goed hier. Ja, naar omstandigheden dan. Mijn celdeur gaat om zes uur ‘s ochtends open en om tien uur ‘s avonds weer dicht. Alleen tussen kwart voor vier en half vijf ‘s middags moeten we even weer naar binnen. Ik heb een baantje in de kapperszaak waar ik de vloer aanveeg. Ik doe alles wat in mijn macht ligt om zo snel mogelijk weer thuis te zijn. Maar mijn advocaat hier in New York, Richard Willstatter, had het misschien een beetje beter kunnen doen. Die heeft een paar schoonheidsfoutjes gemaakt. En die worden niet vergeven hier in Amerika ´.
Hij kijkt mij recht in de ogen aan alsof hij die fouten daarmee wil onderstrepen. Maar als hij het over thuis heeft draaien diezelfde koolzwarte ogen weer weg, alsof hij last van nostalgie krijgt en dat wil verbergen. Er zijn trouwens nog meer fouten gemaakt in de zaak die erg controversieel en complex is geworden.
Het gekke is ook dat hij een jaar eerder al, sinds begin 2002 op de Interpol opsporingslijst op verzoek van de Amerikanen staat en hij dus al die tijd al in Nederland aangehouden had kunnen worden. In datzelfde jaar zocht de politie in Rotterdam hem nadat ze, ook alweer uit Amerika een tip hadden gekregen dat hij bezig zou zijn met XTC smokkel. Ze vonden tot hun grote teleurstelling en frustratie geen pillen maar wel hasj. Hij werd veroordeeld tot twaalf maanden, maar mocht vervroegd naar huis. Tumult in de Tweede Kamer. Want waarom zou je zware criminelen naar huis sturen om ruimte te scheppen voor kleinere misdadigers?
November 2003
Rommy wordt in Malaga gearresteerd. Daar zoekt hij vrouw en kind gaat op nadat zijn vriend Alex een ticket voor hem heeft gekocht. Nou ja, vriend? Vriend ? Want een half jaar eerder had Alex hem ook al voorgesteld om samen op luxe vakantie naar Bermuda te gaan. Die vriend zei dat hij zijn vrouw en kind eens moest opzoeken of was hij soms zo’n typische Surinamer die kinderen verwekt om ze dan bij de moeder achter te laten en er niet meer naar omkijkt? Neen, toch? Dus zwichtte Rommy ondanks dat een politieagent in Rotterdam hem duidelijk en met zoveel woorden had gewaarschuwd voor het feit dat de Amerikanen hem zochten.
Op een terras in de stad wordt hij overvallen door de horde agenten nadat hij er, met Alex, nog geen minuut zit. Pas later zou hij begrijpen dat de Amerikanen vervolg aan het eerder gemaakte Bermuda bezoek willen geven zodat ze een sterkere zaak krijgen.
Hij wordt overgebracht naar een cel in de Valdemoro gevangenis bij Madrid. Nederland vraagt om zijn uitlevering. Dat doet de Verenigde Staten ook. Die willen natuurlijk niet dat hij in Nederland wordt aangehouden en opgepakt. Nederland is inde ogen van Amerika veel te lief en zacht voor misdadigers.
Iedereen daar weet ook dat hij geen lieverdje is, een zeer, zeer zware jongen die te glad is om lang vastgehouden te worden. Hij heeft verschillende malen in even verschillende landen vast gezeten, maar wist door gebrek aan bewijs of gratie steeds de dans te ontspringen.
Nederland vraagt, bij monde van zijn advocaat, Mark Teurlings uit Amsterdam ook gevraagd.
Hij wordt verdacht van de smokkel van XTC pillen naar Amerika. De grote vraag die de eerste controverse oproept is waarom hij niet in Nederland is aangehouden. Rommy: ´ Eenvoudig omdat ik niet in XTC deed´. ´
Wat er is gebeurd is dat, zo´n tien, vijftien jaar geleden Amerika werd overspoeld met de partydrugs vanuit Nederland. De Amerikaanse televisie is er voor over geweest en heeft naast nieuws reportages ook dieper gravende documentaires over gemaakt. Verschillende Nederlanders zijn daarna aangehouden en in Amerika veroordeeld. Maar die aanhoudingen gebeurden altijd in Nederland.
Rommy wist dat en zorgde ervoor uit handen van de Amerikanen te blijven. Zoals iedereen is ook hij op de hoogte van de manieren waarop die Amerikanen te werk gaan en toeslaan. Zoals iedereen weet ook hij dat, als ze je eenmaal hebben en bestraffen die straffen barbaars en onredelijk zijn.
Maar zelfs dan heeft elke Nederlandse onderdaan, die in Amerika gevangen zit, op grond van het WOTS verdrag het recht die straf in Nederland uit te zitten. Het is een lange procedure, dat wel, maar bij Rommy schiet het niet op omdat hij teveel weet. Hij weet te veel van corrupte ambtenaren op het ministerie van Justitie. Hij weet teveel van het feit dat er een Zwart Schaap gevonden moet worden om die documentaires de stroom negatief nieuws tegen te houden Redenen waarom Nederland liever dat soort mensen kwijt dan rijk is. Nu hij in Spanje is gearresteerd kan het verzoek om uitlevering pas beginnen als de strafprocedure is afgelopen.
En bij de veroordeling op de laatste zitting hoorde hij dat hij 20 jaar tot 2030 in Amerika mag blijven en weer terug naar huis in Amsterdam of Zwitserland mag als hij 76 jaar oud is.
Er is smerig spel met Rommy gespeeld. Eerst hebben de Amerikanen een Nederlander, Alex van der Laan de Vries, als infiltrant in Nederland gebruikt om Rommy in de val te lokken. Daar is overleg met het ministerie van Justitie in de Haag over geweest, omdat buitenlandse opsporings ambtenaren niet zonder toestemming hier Nederlanders mogen rekruteren. Het ministerie heeft dan ook geweigerd. En Amerika legt die weigering uit als een afwijzing en gaat dus zijn eigen gang. Volgens de Nederlandse Openbare aanklager is er niet met Amerika samengewerkt, maar onderzoek van Aktueel wijst uit dat er vele dossiers over deze zaak vanuit den Haag naar Washington zijn verstuurd en dat er dus wel degelijk is samengewerkt.
Den Haag liegt dus. Dat doen de Amerikaanse autoriteiten ook als wordt beweerd dat er pillen voor de Amerikaanse markt zijn gemaakt die zoals in de tapverslagen te horen valt.
Die Alex van der Laan de Vries zou ook best nog een wat licht op de zaak kunnen doen schijnen. Heeft hij bijvoorbeeld destijds, vanaf midden 2000 een deal voor strafvermindering en verdere strafvervolging met de Amerikaanse autoriteiten gesloten? Sinds die tijd probeert hij Rommy over te halen tot het smokkelen van een partij XTC naar Amerika terwijl Rommy niet in XTC deed..
Alex bouwt in samenwerking met de Amerikanen containers in Mijdrecht.
Rommy: ´ Hij had daar een voorraad spul van 10 000 kg met een straatwaarde van 36 miljoen gulden. Die handel zou van Kees van H.zijn geweest. Alex deed ook in marihuana samen met Joop B. uit Zwanenburg. Eerst maakten we een afspraak in Madrid. Maar ik ben niet gegaan ‘.
Volgens Rommy ging, toen hij Alex in zijn loods in Mijdrecht bezocht, de telefoon. Dat was Marc een vriend uit Amerika. Marc wilde graag kennis maken met Rommy omdat die inmiddels een reputatie van je welste in het circuit had en in die kringen dan ook met respect werd behandeld. Een paar weken later ging de telefoon bij hem thuis op de boerderij in Abcoude.
´ Was het die Marc die mijn nummer van Alex had gekregen ´, zegt hij nu, ´ en hij bleef maar praten over transporten en zo. Daar heb ik een fout gemaakt en dat moet recht komen´.
October 2005
Alex verschijnt natuurlijk niet op de zitting in Manhattan. Te laf en te bang.
Rommy nu: ‘ Ook voormalig minister Donner had daar best bij aanwezig kunnen zijn om opheldering te geven over enkele dwingende vragen naar aanleiding van de leugens die zijn gebruikt om mij hier te krijgen en te houden ‘.
Hij doelt op de antwoorden van de voormalig minister die zei dat er geen undercover samenwerking heeft plaats gevonden tussen Nederland en de Amerikanen terwijl de processtukken dat wel uitwijzen. Henk Rommy’s advocaat Teurlings in Amsterdam heeft gevraagd hoe het nu zit, maar krijgt geen antwoord. Mark Teurlings op zijn kantoor achter het Concertgebouw zegt desgevraagd dat ook die brief is doorgestuurd naar Amerika. Volgens Teurlings wachten zowel hij als het Ministerie in den Haag sindsdien tevergeefs op het door de Amerikanen toegezegde antwoord.
‘ In een wereld waar recht heerst, zouden er andere mensen hier moeten zitten ´, zegt Henk Rommy nu. Hij geeft nogmaals toe dat hij geen lieverdje is, al denkt een aantal dames in Nederland, Spanje en andere landen daar anders over. Maar volgens hem weet hij te veel over zaken die het daglicht op het ministerie niet zouden kunnen verdragen.
Januari 2006
Terwijl de jury in Manhattan cruciale details over de zaak zou moeten aanhoren wordt ze afgeleid door tumult in de rechtszaal en neemt binnen een onwaarschijnlijk snelle tijd de beslissing dat Henk schuldig is. 20 jaar krijgt hij van de rechter opgelegd. Daarnaast moet hij een boete van 1 miljoen dollar terug betalen. Maar omdat het proces nog loopt is dat nog niet betaald.
´ Ik ga niets betalen ‘, zegt hij nu fier, ‘ want ik heb geen schulden ‘. Ik ben nog lang niet klaar met ze. Als ik hier uit kom zullen ze pas goed van mij horen. Ik mis Suriname jongen en wil zo snel mogelijk terug naar huis, waar ik geboren ben. Daar ben ik veilig ´.
Hij denkt aan zijn begin periode toen hij als 16- of 17-jarige puber uit inbreken ging en daar een waanzinnige kick van kreeg. ´ Terwijl de mensen in Bilthoven sliepen maakte ik de waakhonden rustig en deed wat ik wilde ‘ lacht hij geslepen.
´ Later kwamen jongens als Mohoeb Shamel, een Libanees die in Birmingham, woonde langs met diplomatenkoffers waar hash of zo in zat. Zo is het allemaal begonnen ´.
Hij wordt zowaar verlegen. Hij zegt, dat indien hij kans zou zien enkele mensen nader te horen en die de waarheid zouden vertellen er behoorlijk wat spraakmakende zaken naar boven zouden komen drijven. Maar ze zouden wel zijn onschuld in deze zaak, waar hij nu hier voor zit, aan kunnen tonen.
Het gaat bijvoorbeeld om de Zwitsers Thomas Bosch en Daniella Rinaldi. Die hebben tegenstrijdige verklaringen afgelegd en bijvoorbeeld gezegd dat zij Rommy in September 1997 in Zwitserland hebben gezien terwijl hij aantoonbaar en door advocaat Teevens bevestigd, in de gevangenis in Spanje zat.
Beiden hebben met de Drug Enforcement Agency samengewerkt. Beiden staan zij ook op de lijst van Bureau voor Gevangeniswezen waar overigens iedereen die ooit in Amerika is veroordeeld op staat. Bij Bosch staat dat hij ‘ not in custody ‘ is en bij Rinaldi dat ze is vrijgelaten. Beiden hebben dan ook verklaringen afgelegd die niet kloppen. Henk heeft nog wat op zijn kerfstok een zaak waar hij in eerste instantie drie jaar voor heeft gekregen en in beroep anderhalf jaar erbij. Daarvan heeft hij er drie achter de rug en moet nog anderhalf jaar hier zitten. Daarvoor Teurlings nu een gratie verzoek heeft ingediend.
Binnen zeer afzienbare tijd komt er een uitspraak van het zogenaamde second circuit in New York in het beroep. Dat beroep is aanhangig gemaakt in januari 2006. De zitting was in november 2006. In Nederland wordt er niet veel van verwacht in. De Amerikaanse advocaat Richard Wallstatter is optimistischer. ‘ Wij krijgen het wel voor elkaar dat hij zijn straf thuis mag uitzitten ‘. Zelf zou het Henk niet verbazen als hij zijn oude dag in zijn geboorteland Suriname zou doorbrengen.
Anton Foek
Schuylkill, Pennsylvania, 10 oktober 2007
Humphrey Polanen: van Suriname naar Silicon Valley
Palo Alto, California--
Eerst neemt Humphrey Polanen ( Pbo 1951 ) de Ware Tijd mee naar een duizelingwekkende vergadering in zijn woonplaats Palo Alto, vlak bij San Francisco in Amerika. Hij ontmoet er twee Amerikaanse football sterren die geïnteresseerd zijn in het investeren van een deel van hun vermogen dat zij bij elkaar hebben gefootbald. De bedragen duizelen om de tafel. 250 of was het 300 miljoen dollar.
Het duizelt nog na als wij later samen het pand verlaten en hij in antwoord op mijn vraag, dat dit een taal is die ik niet versta en dus niet begrijp, zegt, dat hij dat in het begin ook niet sprak, maar het gaandeweg en in de praktijk heeft moeten leren.
Palo Alto, California--
Eerst neemt Humphrey Polanen ( Pbo 1951 ) de Ware Tijd mee naar een duizelingwekkende vergadering in zijn woonplaats Palo Alto, vlak bij San Francisco in Amerika. Hij ontmoet er twee Amerikaanse football sterren die geïnteresseerd zijn in het investeren van een deel van hun vermogen dat zij bij elkaar hebben gefootbald. De bedragen duizelen om de tafel. 250 of was het 300 miljoen dollar.
Het duizelt nog na als wij later samen het pand verlaten en hij in antwoord op mijn vraag, dat dit een taal is die ik niet versta en dus niet begrijp, zegt, dat hij dat in het begin ook niet sprak, maar het gaandeweg en in de praktijk heeft moeten leren.
Humphrey Polanen uit de Combe, die eerst met zijn moeder, mevrouw Silos uit Moengo, naar Puerto Rico vertrok omdat zij daar ging studeren en hij verder naar school. Terug in Suriname ging hij naar de Graaf van Zinsendorff om daarna bijna definitief te vertrekken naar Amerika.
Mevrouw Silos ( Pbo 1923 ) woont nu ook in Palo Alto in een bejaarden en verzorgings tehuis, op vijf minuten afstand van Humphrey en haar twee kleinkinderen. Hij komt haar regelmatig ophalen in zijn Porsche, Cayenne. Hij lacht een typisch Surinaamse lach als ik hem op het type auto wijs en zeg dat Porsche binnenkort maar eens een type Suriname zou moeten ontwikkelen. Op een beetje pijn in haar knie heeft zij nergens last van en is ze fit. Of het zou moeten zijn van een beetje heimwee naar Suriname en het Moengo van vlak na de Tweede Wereldoorlog als kind zo leerde liefhebben Toen haar vader, loods en kapitein Silos met de sleepboot die grote ertstankers van de Alcoa naar de monding van de Suriname rivier bracht. En hoe ze mee mocht varen op en neer naar de stad. Dat waren haar vakanties waar ze nog met veel plezier aan terug denkt. “ Want “, zegt ze in de ruime woonkamer van Humphrey, “ Suriname is dan op de kaart wel ver weg, het is in mijn hart altijd dichtbij. Het is ook zo moeilijk hier vandaan daar naar toe te reizen. Dat is niet alleen maar mijn knie, het is ook eerst overstappen en overnachten in Miami, dan nog eens een keer op Curacao. Maar waarschijnlijk ga ik toch nog eens terug “.
De keren dat ze hier in Californie contact heeft met Surinamers is als er een Sranan day wordt georganiseerd. Een soort veredelde picknick waar een paar honderd Surinamers die in de regio wonen en tories komen praten en uitwisselen. Ze trekt een beetje lacherig aan haar oorbel als ik haar op het Surinaamse pepiet goud wijs. “ Speciaal voor de gelegenheid aan getrokken “, hoor ik van haar.
Voor het zakelijke en persoonlijke succes van haar zoon wijst ze nadrukkelijk op het feit dat zij hem heeft groot gebracht. Want succesvol is Humphrey. Niet alleen heeft hij een stuk of vijf, zes bedrijven, waaronder een investeringsbank en niet alleen in Amerika, maar ook in China, Engeland en Holland, ook doet hij over de hele wereld zaken. Die vergadering waar hij de Ware Tijd mee naar toe heeft genomen, mag na verloop van tijd dan wel afgeketst zijn, nu doet hij weer zaken met een partner uit Italie waar het om duizenden miljoen ( miljarden ) dollars gaat.
Nadat hij met zijn moeder terug uit Puerto Rico kwam en zijn vader met eigen ogen in boeien weggevoerd zag worden uit het gerechtsgebouw aan de Grote Combe vertrok hij weer met zijn moeder. Deze keer naar Minnesota in Amerika waar ze in Minneapolis gingen wonen. De koudste streek van Amerika dicht tegen de Canadese grens aan. Vrijwel altijd sneeuw. Gelukkig kwamen ze daar in de zomer aan toen de temperaturen een beetje draaglijk waren. En zo ruilde hij de muskieten van de Combe tegenover de palmentuin tegen de muskieten van Minnesota.
Maar in de winter als die temperatuur tot onder de 20 of 30 graden onder nul raakt hebben zelfs de buffels geen plek om hun behoefte te doen Dat was echter ook de juiste temperatuur om niet op straat rond te hangen maar integendeel thuis te studeren. En als het iets is waar hij veel zin in had dan was het in de boeken kijken.
De episode met zijn vader was zo pijnlijk en onbegrijpelijk voor een jongen van zijn leeftijd dat tegen zichzelf ook zei dat een zoete wraak, door veel te weten en een voorbeeldig leven te lijden, het beste antwoord zou zijn. Zijn vader, altijd een absoluut leidersfiguur,. had volgens Jules Sedney, in feite niet veel kwaads gedaan, behalve met een soortement bom in een sardiene blik Jopie Pengel de schrik op het lijf willen jagen.
“ Een kleine pagara was het, niet meer en niet minder “, aldus de voormalig premier. Toch meenden de autoriteiten Polanen enkele jaren op te moeten sluiten.
“ Ik stond op het balkon en zag het gebeuren “, zegt Humphrey nu, “ Dat was het laatste wat ik van mijn vader heb gezien en ik zal het nooit meer vergeten “.
In Minnesota maakte hij de middelbare school af en kreeg het idee een paar brieven met het verzoek voor een beurs aan de Universiteiten te schrijven. Hij begreep bliksems goed dat je daarvoor goed moest zijn en zorgde daarom ook dat in elk geval aan die kant er geen speld tussen was te krijgen. Hij kreeg een studie beurs van de meest prestigieuze Universiteit ter wereld, Harvard in Massachussetts en werd aangenomen.
Volgens zijn moeder werd hij een van de beste studenten van die tijd. Nu schatert Humphrey pas echt een waterkant lach als hij dat hoort: “ Moeders zullen altijd zulke dingen zeggen “, lacht hij. Maar in feite had mevrouw Silos – die haar meisjesnaam weer had aangenomen na een echtscheiding van haar man – wel gelijk. Want niet alleen studeerde hij rechten, maar ook en tegelijkertijd business administration en filosofie. Dat maakte hem tot een uitzonderlijke student.
“ Ja, ma na mi tjarie ing “, zegt zijn moeder mevrouw Silos, terecht trots. Weer die waterkant lach van Humphrey.
Later in een boekenwinkel als ik hem vraag hoe hij het hedge funding – het beheren van een extern vermogen van enkele honderden miljoenen of miljarden dollars – en de taal die erbij hoort onder knie heeft gekregen, zegt hij dat hij dat uiteindelijk toch niet van de Universiteit heeft meegekregen.
“ Maar gewoon te lezen en nog eens wat meer te lezen over de zaken waar je echt in bent geïnteresseerd “, zegt hij en wijst op de rijen boeken die hij nu weer koopt en naast zijn nachtkastje zet om straks te lezen.
Humphrey is met een vrouw uit Ethiopie getrouwd en reist zoveel dat hij maar weinig tijd heeft naar Suriname te komen. Maar het staat hoog op zijn prioriteiten lijst.
Anton JieSamFoek
Palo Alto, 14 februari 2008
Eerst neemt Humphrey Polanen ( Pbo 1951 ) de Ware Tijd mee naar een duizelingwekkende vergadering in zijn woonplaats Palo Alto, vlak bij San Francisco in Amerika. Hij ontmoet er twee Amerikaanse football sterren die geïnteresseerd zijn in het investeren van een deel van hun vermogen dat zij bij elkaar hebben gefootbald. De bedragen duizelen om de tafel. 250 of was het 300 miljoen dollar.
Het duizelt nog na als wij later samen het pand verlaten en hij in antwoord op mijn vraag, dat dit een taal is die ik niet versta en dus niet begrijp, zegt, dat hij dat in het begin ook niet sprak, maar het gaandeweg en in de praktijk heeft moeten leren.
Palo Alto, California--
Eerst neemt Humphrey Polanen ( Pbo 1951 ) de Ware Tijd mee naar een duizelingwekkende vergadering in zijn woonplaats Palo Alto, vlak bij San Francisco in Amerika. Hij ontmoet er twee Amerikaanse football sterren die geïnteresseerd zijn in het investeren van een deel van hun vermogen dat zij bij elkaar hebben gefootbald. De bedragen duizelen om de tafel. 250 of was het 300 miljoen dollar.
Het duizelt nog na als wij later samen het pand verlaten en hij in antwoord op mijn vraag, dat dit een taal is die ik niet versta en dus niet begrijp, zegt, dat hij dat in het begin ook niet sprak, maar het gaandeweg en in de praktijk heeft moeten leren.
Humphrey Polanen uit de Combe, die eerst met zijn moeder, mevrouw Silos uit Moengo, naar Puerto Rico vertrok omdat zij daar ging studeren en hij verder naar school. Terug in Suriname ging hij naar de Graaf van Zinsendorff om daarna bijna definitief te vertrekken naar Amerika.
Mevrouw Silos ( Pbo 1923 ) woont nu ook in Palo Alto in een bejaarden en verzorgings tehuis, op vijf minuten afstand van Humphrey en haar twee kleinkinderen. Hij komt haar regelmatig ophalen in zijn Porsche, Cayenne. Hij lacht een typisch Surinaamse lach als ik hem op het type auto wijs en zeg dat Porsche binnenkort maar eens een type Suriname zou moeten ontwikkelen. Op een beetje pijn in haar knie heeft zij nergens last van en is ze fit. Of het zou moeten zijn van een beetje heimwee naar Suriname en het Moengo van vlak na de Tweede Wereldoorlog als kind zo leerde liefhebben Toen haar vader, loods en kapitein Silos met de sleepboot die grote ertstankers van de Alcoa naar de monding van de Suriname rivier bracht. En hoe ze mee mocht varen op en neer naar de stad. Dat waren haar vakanties waar ze nog met veel plezier aan terug denkt. “ Want “, zegt ze in de ruime woonkamer van Humphrey, “ Suriname is dan op de kaart wel ver weg, het is in mijn hart altijd dichtbij. Het is ook zo moeilijk hier vandaan daar naar toe te reizen. Dat is niet alleen maar mijn knie, het is ook eerst overstappen en overnachten in Miami, dan nog eens een keer op Curacao. Maar waarschijnlijk ga ik toch nog eens terug “.
De keren dat ze hier in Californie contact heeft met Surinamers is als er een Sranan day wordt georganiseerd. Een soort veredelde picknick waar een paar honderd Surinamers die in de regio wonen en tories komen praten en uitwisselen. Ze trekt een beetje lacherig aan haar oorbel als ik haar op het Surinaamse pepiet goud wijs. “ Speciaal voor de gelegenheid aan getrokken “, hoor ik van haar.
Voor het zakelijke en persoonlijke succes van haar zoon wijst ze nadrukkelijk op het feit dat zij hem heeft groot gebracht. Want succesvol is Humphrey. Niet alleen heeft hij een stuk of vijf, zes bedrijven, waaronder een investeringsbank en niet alleen in Amerika, maar ook in China, Engeland en Holland, ook doet hij over de hele wereld zaken. Die vergadering waar hij de Ware Tijd mee naar toe heeft genomen, mag na verloop van tijd dan wel afgeketst zijn, nu doet hij weer zaken met een partner uit Italie waar het om duizenden miljoen ( miljarden ) dollars gaat.
Nadat hij met zijn moeder terug uit Puerto Rico kwam en zijn vader met eigen ogen in boeien weggevoerd zag worden uit het gerechtsgebouw aan de Grote Combe vertrok hij weer met zijn moeder. Deze keer naar Minnesota in Amerika waar ze in Minneapolis gingen wonen. De koudste streek van Amerika dicht tegen de Canadese grens aan. Vrijwel altijd sneeuw. Gelukkig kwamen ze daar in de zomer aan toen de temperaturen een beetje draaglijk waren. En zo ruilde hij de muskieten van de Combe tegenover de palmentuin tegen de muskieten van Minnesota.
Maar in de winter als die temperatuur tot onder de 20 of 30 graden onder nul raakt hebben zelfs de buffels geen plek om hun behoefte te doen Dat was echter ook de juiste temperatuur om niet op straat rond te hangen maar integendeel thuis te studeren. En als het iets is waar hij veel zin in had dan was het in de boeken kijken.
De episode met zijn vader was zo pijnlijk en onbegrijpelijk voor een jongen van zijn leeftijd dat tegen zichzelf ook zei dat een zoete wraak, door veel te weten en een voorbeeldig leven te lijden, het beste antwoord zou zijn. Zijn vader, altijd een absoluut leidersfiguur,. had volgens Jules Sedney, in feite niet veel kwaads gedaan, behalve met een soortement bom in een sardiene blik Jopie Pengel de schrik op het lijf willen jagen.
“ Een kleine pagara was het, niet meer en niet minder “, aldus de voormalig premier. Toch meenden de autoriteiten Polanen enkele jaren op te moeten sluiten.
“ Ik stond op het balkon en zag het gebeuren “, zegt Humphrey nu, “ Dat was het laatste wat ik van mijn vader heb gezien en ik zal het nooit meer vergeten “.
In Minnesota maakte hij de middelbare school af en kreeg het idee een paar brieven met het verzoek voor een beurs aan de Universiteiten te schrijven. Hij begreep bliksems goed dat je daarvoor goed moest zijn en zorgde daarom ook dat in elk geval aan die kant er geen speld tussen was te krijgen. Hij kreeg een studie beurs van de meest prestigieuze Universiteit ter wereld, Harvard in Massachussetts en werd aangenomen.
Volgens zijn moeder werd hij een van de beste studenten van die tijd. Nu schatert Humphrey pas echt een waterkant lach als hij dat hoort: “ Moeders zullen altijd zulke dingen zeggen “, lacht hij. Maar in feite had mevrouw Silos – die haar meisjesnaam weer had aangenomen na een echtscheiding van haar man – wel gelijk. Want niet alleen studeerde hij rechten, maar ook en tegelijkertijd business administration en filosofie. Dat maakte hem tot een uitzonderlijke student.
“ Ja, ma na mi tjarie ing “, zegt zijn moeder mevrouw Silos, terecht trots. Weer die waterkant lach van Humphrey.
Later in een boekenwinkel als ik hem vraag hoe hij het hedge funding – het beheren van een extern vermogen van enkele honderden miljoenen of miljarden dollars – en de taal die erbij hoort onder knie heeft gekregen, zegt hij dat hij dat uiteindelijk toch niet van de Universiteit heeft meegekregen.
“ Maar gewoon te lezen en nog eens wat meer te lezen over de zaken waar je echt in bent geïnteresseerd “, zegt hij en wijst op de rijen boeken die hij nu weer koopt en naast zijn nachtkastje zet om straks te lezen.
Humphrey is met een vrouw uit Ethiopie getrouwd en reist zoveel dat hij maar weinig tijd heeft naar Suriname te komen. Maar het staat hoog op zijn prioriteiten lijst.
Anton JieSamFoek
Palo Alto, 14 februari 2008
Surinamers in Amerika
New York, donderdag—Een even interessant als opwekkend artikel, in een van de grootste kranten ter wereld en zeker de meest invloedrijke in Amerika, de New York Times, heeft de Surinaamse gemeenschap in dat land aangenaam verrast. Dat zegt de ambassadeur van ons land bij de Permanente Missie van de Verenigde Naties, Henry L. Mac Donald, in New York. Het artikel heeft hij onmiddellijk na verschijning , nu enkele weken geleden, gecopierd aan een ieder die het maar wilde ontvangen, verstuurd. MacDonald wees erop dat mevrouw Greenspan, hoofd van de regionale vergadering van Caribische landen, met een delegatie van veertien afgevaardigden naar ons land is vertrokken en de inhoud van het artikel met eigen ogen heeft kunnen aanschouwen.
Het artikel loopt over van de elogies aan Suriname, waar de ethnische diversiteit een voorbeeldige rol voor de hele wereld is en de gemeenschappelijk taal een grote catalysator is . Een voorbeeld dat menigeen in de nieuwe globale verhoudingen aangenaam verrast. “ Het is zeker een van de speerpunten van ons beleid hier om de wereld, te beginnen bij de Verenigde Naties hier in New York, te wijzen op de ethnische harmonie en vrede die ons land bijna uniek maakt in een wereld die waar de conflicten steeds meer toe dreigen te nemen ‘, zegt MacDonald, die erop wijst dat ook wij natuurlijke onze dingen ook hebben, maar dat het nieitemin voorbeeldig is en ten navolging aan vele andere landen kan dienen.
In het artikel van de New York Times staat hoe de verschillende bevolkingsgroepen in ons land met elkaar samenleven door een gemeenschappelijke taal te ontwikkelen maar daarnaast de eigen ethnische taal in ere en in stand te houden.
Mac Donald wijst er op dat het voor ons normaal is en een gewone zaak om van de ene taal over te schakelen naar een andere en toch de juiste bedoelingen haarscherp kenbaar te maken. “ Wij hebben nauwelijks of geen ethnische issues ( gehad ) “, zegt hij, “ en dat verbaast de buitenstaanders die ons land bezoeken, zo ook de schrijven van het verhaal, de Colombiaanse journalist Romero, die voorlopig even niet voor commentaar te bereiken is vanwege het feit dat hij op reis is.
Er verschijnen niet echt vaak artikelen of stukken in Amerikaanse kranten en tijdschriften over ons land. Dat komt natuurlijk ook omdat er op geo-politiek gebied niet echt veel te melden valt. Maar Asha Burkhardt-Remesar, tweede in charge op de ambassade in New York, zegt dat als die artikelen verschijnen, ze ook meteen een belangrijke impact hebben.
Zelf heeft ze het niet onmiddellijk na verschijning gelezen maar pas bij terugkomst van verlof in Europa. Mevrouw Burkhardt vindt het echter een prettige omstandigheid dat er, na het verschijnen van het artikel, zoveel reacties, zowel van de diplomaten in New York als van andere organisaties, voornamelijk, educatieve, enkel reacties zijn binnengekomen. “ Het is belanrgijk voor Suriname zich in een snel veranderende wereld goed te positioneren. Daar hebben we bij de Verenigde Naties een buitengwoon goed platform voor. Er moet verandering komen en landen moeten op verschillende gebieden beter met elkaar omgaan. Anders gaat het mis “, weet ze stellig.
Belangrijke issues voor het profileren van Suriname en die niet in het artikel van de New York Times voorkomen, zijn de kwesties van het inter religieus dialoog. Daar bedoelen de diplomaten mee te zeggen dat de tolerantie van verschillende geloofsovertuigingen die in ons land belangrijk zijn. Niet alleen voor onszelf, maar eigenlijk voor grote gedeeltes van de wereld waar de intolerantie van andere geloven alleen maar toe dreigt te nemen en messcherpe confilcten lijken aan te wakkeren. “ Suriname speelt daar een enorm belangrijke rol en dat belang kan alleen maar toenemen”, weten Mac Donald en Burkhardt. Mevrouw Burkhardt herinnert eraan dat zij als Hindoestaanse op de Elizabeth school een Christelijke school aan de kankantriestraat is geweest terwijl de heer MacDonald, als Christen op Moslim Ansari school aan de Kankantriesstraat, gedurende een periode van zes jaar is geweest. “ Niemand in onze directe omgeving, geen vrienden en geen familie had daar ook maar de geringste moeite mee. Een dergelijk unieke situatie moet natuurlijk verder bekend en verspreid worden. “ En daar kunnen met de diplomatieke en uitgeverswereld in New York als achtergrond onzettend goed verder uitwerken “. Ook op het wereldforum wordt de boodschap door gegeven. En dan past een artikel als dat van de New York Times natuurlijk naadloos bij aan.
Daarnaast zijn er overigens nog enkele andere onderwerpen die zij beide belangrijk vinden om het land een vastere voet te geven op het internationale platform. Dat zijn bijvoorbeeld de millenium doel einden zoals die door de Verenigde Naties zijn opgesteld om de wereld van verschillende catastrofes te helpen. Ook het onderwerp van de klimaats veranderingen spreekt de Surinaamse diplomaten zeer sterk aan. Evenals Guyana heeft Suriname te lijden van een terug trekkende kustlijn die het vaste land bedreigd. “ Over de gevolgend van klimaatveranderingen heeft het artikel in de New York Times het niet gehad, “ zegt MacDonald, “ maar wij gaan een stapje verder door in een panel de link tussen die klimaatveranderingen en mensenrechten te trekken. “ Daar wil ik mij in het bijzonder druk over maken “ zegt MacDonald. Er zijn bij de VN verschillende resoluties over aangenomen. Hij vindt het typisch dat geen enkel Caricom land achter hem staat, maar heeft de verzekering dat vele andere landen daar meer dan geinteresseerd in zijn.
Bij de New York Times zegt de perswoordvoerder dat het niet meteen in de bedoeling ligt direct weer een verslaggever naar Suriname te sturen. Er is een Amerikaanse reporter in Brazilie gestationeerd die Suriname in het verleden verschillende malen heeft bezocht, maar er nu al een tijd niet meer is geweest. De krant gebruikt dan ook free lancers voor dit soort klussen. Niettemin heeft de krant een zwakke plek voor Suriname. Dat komt vooral door de belanrgijke rol die ons land tijdens en na de Tweede Wereldoorlog heeft gespeeld toen vrijwel alle aluinaarde uit ons land geimporteerd werd gebruikt om de geallieerde troepen van aluminium te voorzien . De woordvoerder is bijzonder goed op de hoogte van die bijdrage die ons land aan het stabiliseren van de wereld heeft gedaan.
Ook Surinamers in Florida, Californie en andere delen van Amerika, hebben buitengewoon prettig gereageerd op het artikel in de New York Times. ‘ Dat is nog eens wat anders dan de negatieve berichtgeving over het schenden van mensenrechten en de toename van de armoede of smokkelen van verdovende middelen door autoriteiten ‘, zegt een Surinaamse dame in Houston Texa, die liever anoniem blijft, ‘ misschien zou het vaker moeten gebeuren. Dan pas zou ons land echt meegenomen worden in de vaart der volkeren “.
Anton JieSamFoek
Zomer 2008
Het artikel loopt over van de elogies aan Suriname, waar de ethnische diversiteit een voorbeeldige rol voor de hele wereld is en de gemeenschappelijk taal een grote catalysator is . Een voorbeeld dat menigeen in de nieuwe globale verhoudingen aangenaam verrast. “ Het is zeker een van de speerpunten van ons beleid hier om de wereld, te beginnen bij de Verenigde Naties hier in New York, te wijzen op de ethnische harmonie en vrede die ons land bijna uniek maakt in een wereld die waar de conflicten steeds meer toe dreigen te nemen ‘, zegt MacDonald, die erop wijst dat ook wij natuurlijke onze dingen ook hebben, maar dat het nieitemin voorbeeldig is en ten navolging aan vele andere landen kan dienen.
In het artikel van de New York Times staat hoe de verschillende bevolkingsgroepen in ons land met elkaar samenleven door een gemeenschappelijke taal te ontwikkelen maar daarnaast de eigen ethnische taal in ere en in stand te houden.
Mac Donald wijst er op dat het voor ons normaal is en een gewone zaak om van de ene taal over te schakelen naar een andere en toch de juiste bedoelingen haarscherp kenbaar te maken. “ Wij hebben nauwelijks of geen ethnische issues ( gehad ) “, zegt hij, “ en dat verbaast de buitenstaanders die ons land bezoeken, zo ook de schrijven van het verhaal, de Colombiaanse journalist Romero, die voorlopig even niet voor commentaar te bereiken is vanwege het feit dat hij op reis is.
Er verschijnen niet echt vaak artikelen of stukken in Amerikaanse kranten en tijdschriften over ons land. Dat komt natuurlijk ook omdat er op geo-politiek gebied niet echt veel te melden valt. Maar Asha Burkhardt-Remesar, tweede in charge op de ambassade in New York, zegt dat als die artikelen verschijnen, ze ook meteen een belangrijke impact hebben.
Zelf heeft ze het niet onmiddellijk na verschijning gelezen maar pas bij terugkomst van verlof in Europa. Mevrouw Burkhardt vindt het echter een prettige omstandigheid dat er, na het verschijnen van het artikel, zoveel reacties, zowel van de diplomaten in New York als van andere organisaties, voornamelijk, educatieve, enkel reacties zijn binnengekomen. “ Het is belanrgijk voor Suriname zich in een snel veranderende wereld goed te positioneren. Daar hebben we bij de Verenigde Naties een buitengwoon goed platform voor. Er moet verandering komen en landen moeten op verschillende gebieden beter met elkaar omgaan. Anders gaat het mis “, weet ze stellig.
Belangrijke issues voor het profileren van Suriname en die niet in het artikel van de New York Times voorkomen, zijn de kwesties van het inter religieus dialoog. Daar bedoelen de diplomaten mee te zeggen dat de tolerantie van verschillende geloofsovertuigingen die in ons land belangrijk zijn. Niet alleen voor onszelf, maar eigenlijk voor grote gedeeltes van de wereld waar de intolerantie van andere geloven alleen maar toe dreigt te nemen en messcherpe confilcten lijken aan te wakkeren. “ Suriname speelt daar een enorm belangrijke rol en dat belang kan alleen maar toenemen”, weten Mac Donald en Burkhardt. Mevrouw Burkhardt herinnert eraan dat zij als Hindoestaanse op de Elizabeth school een Christelijke school aan de kankantriestraat is geweest terwijl de heer MacDonald, als Christen op Moslim Ansari school aan de Kankantriesstraat, gedurende een periode van zes jaar is geweest. “ Niemand in onze directe omgeving, geen vrienden en geen familie had daar ook maar de geringste moeite mee. Een dergelijk unieke situatie moet natuurlijk verder bekend en verspreid worden. “ En daar kunnen met de diplomatieke en uitgeverswereld in New York als achtergrond onzettend goed verder uitwerken “. Ook op het wereldforum wordt de boodschap door gegeven. En dan past een artikel als dat van de New York Times natuurlijk naadloos bij aan.
Daarnaast zijn er overigens nog enkele andere onderwerpen die zij beide belangrijk vinden om het land een vastere voet te geven op het internationale platform. Dat zijn bijvoorbeeld de millenium doel einden zoals die door de Verenigde Naties zijn opgesteld om de wereld van verschillende catastrofes te helpen. Ook het onderwerp van de klimaats veranderingen spreekt de Surinaamse diplomaten zeer sterk aan. Evenals Guyana heeft Suriname te lijden van een terug trekkende kustlijn die het vaste land bedreigd. “ Over de gevolgend van klimaatveranderingen heeft het artikel in de New York Times het niet gehad, “ zegt MacDonald, “ maar wij gaan een stapje verder door in een panel de link tussen die klimaatveranderingen en mensenrechten te trekken. “ Daar wil ik mij in het bijzonder druk over maken “ zegt MacDonald. Er zijn bij de VN verschillende resoluties over aangenomen. Hij vindt het typisch dat geen enkel Caricom land achter hem staat, maar heeft de verzekering dat vele andere landen daar meer dan geinteresseerd in zijn.
Bij de New York Times zegt de perswoordvoerder dat het niet meteen in de bedoeling ligt direct weer een verslaggever naar Suriname te sturen. Er is een Amerikaanse reporter in Brazilie gestationeerd die Suriname in het verleden verschillende malen heeft bezocht, maar er nu al een tijd niet meer is geweest. De krant gebruikt dan ook free lancers voor dit soort klussen. Niettemin heeft de krant een zwakke plek voor Suriname. Dat komt vooral door de belanrgijke rol die ons land tijdens en na de Tweede Wereldoorlog heeft gespeeld toen vrijwel alle aluinaarde uit ons land geimporteerd werd gebruikt om de geallieerde troepen van aluminium te voorzien . De woordvoerder is bijzonder goed op de hoogte van die bijdrage die ons land aan het stabiliseren van de wereld heeft gedaan.
Ook Surinamers in Florida, Californie en andere delen van Amerika, hebben buitengewoon prettig gereageerd op het artikel in de New York Times. ‘ Dat is nog eens wat anders dan de negatieve berichtgeving over het schenden van mensenrechten en de toename van de armoede of smokkelen van verdovende middelen door autoriteiten ‘, zegt een Surinaamse dame in Houston Texa, die liever anoniem blijft, ‘ misschien zou het vaker moeten gebeuren. Dan pas zou ons land echt meegenomen worden in de vaart der volkeren “.
Anton JieSamFoek
Zomer 2008
Abonneren op:
Reacties (Atom)
